Thursday, July 24, 2008

पराधीन आहे जगतीं पुत्र मानवाचा

When my father passed away, my friend Pradeep Deshpande merely expressed पराधीन आहे जगती पुत्र मानवाचा '. Ironically, this song penned by GaDiMa(गदिमा) was one of the coveted songs of my father. I grew up listening to various songs of Geet Ramayana(गीत रामायण ) – this one is also from it – but never felt the impact of the words till pangs of sorrow and separation made the essence of this poem percolate down to my inner existence. How mysticallyदिमा) used the event of the separation of Lord Rama and Bharata in conveying the profound truth and meaning of life in such a simple fluidic poetry. Sudheer Phadke who sang this and every song of Geet Ramayana has imbibed himself every nuance of the emotive spirit of this amazing literary creation .

This song also reminds me of my RSS senior in my school days. I forgot his name but his image is still prominent. While going to Shishir Shibeer , in the local train, he would use quiz to entertain us. He asked me "Name the poet whose first two word mean ‘coconut tree’ ,second two words mean’jaggery’ and last two words’ hand’ ". The answer was simple ‘ mad gul kar’. I knew this name as one of the poet that resided in my marathi text book. Only in later years, I realized the phenomenon. The website GaDiMa(दिमा) is a terrific attempt to pay tribute to this doyen of Marathi literature. Geet Ramayan ((गीत रामायण ) is also available on MP3 on net.





दैवजात दुःखे भरतां दोष ना कुणाचा
पराधीन आहे जगतीं पुत्र मानवाचा

माय कैकयी ना दोषी, नव्हे दोषि तात
राज्यत्याग काननयात्रा, सर्व कर्मजात
खेळ चाललासे माझ्या पूर्वसंचिताचा

अंत उन्नतीचा पतनीं होइ या जगात
सर्व संग्रहाचा वत्सा, नाश हाच अंत
वियोगार्थ मीलन होतें, नेम हा जगाचा

जिवासवें जन्मे मृत्यू, जोड जन्मजात
दिसे भासतो तें सारें विश्व नाशवंत
काय शोक करिसी वेड्या, स्वप्निंच्या फळांचा ?

तात स्वर्गवासी झाले, बंधु ये वनांत
अतर्क्य ना झालें काहीं, जरी अकस्मात
मरण-कल्पनेशीं थांबे तर्क जाणत्यांचा

जरामरण यांतुन सुटला कोण प्राणिजात ?
दुःखमुक्त जगला का रे कुणी जीवनांत ?
वर्धमान तें तें चाले मार्ग रे क्षयाचा

दोन ओंडक्यांची होते सागरांत भेट
एक लाट तोडी दोघां, पुन्हा नाहिं गांठ
क्षणिक तेंवि आहे बाळा, मेळ माणसांचा

नको आंसु ढाळूं आतां, पूस लोचनांस
तुझा आणि माझा आहे वेगळा प्रवास
अयोध्येंत हो तूं राजा, रंक मी वनींचा

नको आग्रहानें मजसी परतवूंस व्यर्थ
पितृवचन पाळून दोघे होउं रे कृतार्थ
मुकुटकवच धारण करिं, कां वेष तापसाचा

संपल्याविना हीं वर्षें दशोत्तरीं चार
अयोध्येस नाहीं येणें, सत्य हें त्रिवार
तूंच एक स्वामी आतां राज्यसंपदेचा

पुन्हां नका येउं कोणी दूर या वनांत
प्रेमभाव तुमचा माझ्या जागता मनांत
मान वाढवी तूं लोकीं अयोध्यापुरीचा

Labels: ,

1 Comments:

Anonymous Geetha Nambiar said...

I enjoyed the articles on your blog.It was interesting.

11:43 AM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home